Wat ik zo'n typisch verschijnsel van Dacia vind, is dat er in heel korte tijd net zo cult-status aan hangt als aan oude Citroëns, bijvoorbeeld. Met een forum, meetings, bumperstickers enzovoort. Ik snap wel dat er van relatief zeldzame, oude auto's gebruikersclubs ontstaan. De liefhebberij van het merk is de bindende factor en mensen gaan soms helemaal over de top in hun merkenliefde. Ze spenderen enorme bergen geld aan het rijdend houden van hun vehikel of haten ieder ander merk. Ik zat zelf een beetje in het BX-en wereldje. Maar waarom Dacia zo'n club-gevoel losmaakt is mij een raadsel.
Met Dacia heb je de no-nonsense houding van het merk die overstraalt op de rijders. Dacia-rijders willen goed, comfortabel én betaalbaar van A naar B rijden. Dacia-rijders willen echte betrouwbaarheid, niet alleen qua de techniek van de auto, maar ook qua hun dealer, hun portemonnee en de toekomst. Dacia-rijders geloven niet in hypes, of in archetypische merk-eigenschappen (Duitse degelijkheid, Japanse slimheid, Frans comfort, Italiaans design). Dacia-rijders geloven alleen zichzelf; ze bepalen zelf wel of hun MCV of Sandero degelijk, slim, comfortabel of mooi is. Een Dacia-rijder neemt ook genoegen met genoeg. Waarom zou een dashboard beter of mooier zijn met notenhouten inleg en handgestikt leer? Onder dat uiterlijke vertoon zit gewoon zo'n zelfde stuk plastic als in een Dacia. (Trouwens, je hoort criticasters zeggen dat het dashboard van Dacia wel heel hard en plastic-ig aanvoelt. Toch zie ik nooit bestuurders van andere merken bij een stoplicht aan hun dashboard voelen. Het maakt dus niet uit hoe een dash aanvoelt...) Genoeg is genoeg. Waarom zou je auto 250 moeten kunnen als je toch hooguit 120 mag? Waarom zou je een 3 liter V12 willen hebben met 700 paardekrachten die je in 3 seconden naar de honderd duwen, als je na 3 seconden toch weer voor een stoplicht stil moet gaan staan of aan kunt sluiten in de file? Waarom zou je een strijkplank op je kofferdeksel monteren als je auto er niet harder van gaat rijden? Waarom zou je er brede, lage sloffen op leggen als dat ten koste gaat van je nieren en je nergens meer een drempel over komt?
Die no-nonsense houding klopt niet helemaal met het club-gevoel, vind ik. Het past niet bij de Dacia-rijder om te dweepen met een merk. Misschien is het een beetje het antihelden-gevoel, zoals je bij de Trabant-club ziet, of bij de club voor mensen met rood haar, om maar eens een paar dwarsstraten te noemen. Maar daar zijn de Dacia's weer veel te goed voor. Ik snap het niet. Daarom heb ik me ook voorgenomen om als mijn Sandero eindelijk geleverd wordt, me volop in het Dacia-club leventje te gooien. Es kijken waar het nou eigenlijk over gaat...
